Hv Arena - Sasja 3

Heup, Sasja, Heup. Het ergste is achter de rug.

Dat ik mijn kost verdien door woorden achter elkaar te plakken in opdracht van commerciële merken, betekent niet dat er aan de uiteindes van deze vermoeide vingers geen drang zit om elke week mijn ploegmakkers te voorzien van de weinige — of enige — literatuur die ze dezerdagen verorberen. Want tenzij het moet voor de boekbesprekening van Nederlands, of omdat een metalen plaat uw ruggenwervels op hun plaats houden, wordt er niet meer veel gelezen, toch? Mijn debuutroman buiten beschouwing gelaten. Daarover later meer. Later, als in: na de kampioenenviering.

We zouden de Antwerpse dikke nekkerige zelfingenomenheid kunnen uitspelen en beweren dat we ondanks de constante achterstand alles onder controle hadden. We zouden zelfs kunnen stellen dat het verlies van de Stroppendragers tegen die Kutvogels uit het naburige Limburgs gehuchtje, ons koud liet. Het tegendeel is echter waar. En omdat ik waarheid en transparantie altijd hoger in het vaandel draag dan naar-de-mond-praterij, ligt de focus op de nederigheid, de zelfkennis en de prachtige, terechte klinkende overwinning, die we vierden met warme pinten en een klaagzang over de accommodatie, omdat we elkaars piemels niet konden bewonderen door een tegenwerkend doolhof van muurtjes voor beschaamde douchers. Wel propere klinken. 

Een opsomming dan maar? Met procenten, dat schrijft gemakkelijk. Dan lijkt het niet alleen een langer verslag, het is ook eenvoudiger om de lezer op het verkeerde been te zetten en onverwachts uit de hoek te komen. Let maar op. Bij puntje vier zakt uw broek af. Dat garandeer ik. 

Clickbait, I know, maar het werkt. Dat weet ik ook. Komt ‘ie:

• Van de 10 spelers (dat is 100%) moest zeker 60% een stresskakske draaien nog voor het eerste fluitsignaal.

• 20% had het ook gekund, maar koos ervoor om het momentje uit te stellen, vanwege geringe twijfel. 

• De overige 20% had thuis al gekakt en achtte het niet nodig om dat in de diepte van de Limburg nog eens over te doen.

• 100% vindt dat de focus nu al te veel op kak ligt, en vraagt vriendelijk om ook een klein beetje over de wedstrijd zelf te mogen lezen. Het is tenslotte de enige literatuur… (zie hierboven).

• 10% vindt dat hij dat zelf wel zal bepalen.

• Na 50% van de verstreken tijd, had de coach een cola en suikerwafel nodig om zijn hartslag, zoutniveau en zweetoksels onder controle te krijgen.

• Gelukkig is er onze T2: een rots in de branding, die nu ook al tijdens de rust de kantine induikt om ons van de nodige versnaperingen te voorzien, alvorens na afloop de eerste tournee te geven. Wat ons betreft, is zijn puntenzak tot aan de nok gevuld. Het tegendeel moet nog bewezen worden.

• 10% had haast, want zijn madam was jarig. Zo veel haast dat hij eigenhandig zowel de fout veroorzaakte, de foutbal naar zichzelf speelde, én een van zijn 13 doelpunten maakte. In minder dan 8 seconden. Het is nogal nen brede, ik zal ‘m volgende keer eens  aanwijzen. Hij scoorde ook den 30e, speciaal voor zijn jarige verloofde. Liefde is soms klef, beklemmend, strontvervelend, burgerlijk en bekrompen, het is ook bloedgeil, plakkerig, kleverig en vuig. Een beetje zoals 6 op 10 grote boodschappen…  

• 10% had op voorhand aangekondigd veel doelpunten te maken en iedereen was er van overtuigd dat hij dat ging doen. Dat geloof bleek gegrond. Kan zijn woordvoerder deze mooie woorden overbrengen? Bedankt.

• 10% deed een zelfde voorspelling, en wist zichzelf wonder boven wonder te overtreffen. Als hij nu mijn bestelling truien nog foutloos drukt, trakteer ik er ene. Misschien twee.

• ¡El 10% tenía algo que compensar de la semana pasada, y lo hizo con convicción!

• 10% wist dit weekend de bal met succes aan te pakken. Dat vond de overige 90% al bewonderenswaardig. Spijtig dat de helft van de daaropvolgende passen nét iets minder waren. Gelukkig had de tegenpartij dat niet in de mot, en duwde hem na 47 minuten en 39 seconden hardhandig tegen de keust, waarna de tribune van +1 mocht doen. Heup, Sasja, Heup! Komedie spelen was niet nodig. Een paar scheve Paix Dieukes later was er van gestrompel echter geen sprake meer. De dag erna daarentegen…

• 10% hangt half aan elkaar, maar leert de jeugd om het beter te doen, al zijn die verbaasd om te horen dat hun leraar op zaterdagavond Limburgers als avondeten verslind. Al handballend zelfs.

• 10% had met twee kattensprongen en een penalty stoppen genoeg aan het feit dat hij zich 37 keer moest omdraaien en dat 100% daar blij mee was. 

• 20% zag dat het goed was. En stond klaar wanneer nodig. 

• Tot slot: 10% moet werken aan zijn grimas, zijn dribbels, zijn temperament en vlot terug rechtstaan. Zonder schrijffouten als het kan. Wie zouw dat zein?

Kortom: het was achteraf de max, tijdens best spannend, maar achteraf écht de max, want Den Drei ging lekker winnen op Arena, en de kans dat we nu niet meer kamioen spelen, is weer een beetje kleiner. Dat onze bloedeigen coach ons na afloop toesprak met de magische woorden: ‘golle zijt allemaal klootzakken’, nemen we er graag bij. Wie volgende week een suikerwafel bij heeft, staat in de basis.

Ook zeker het vermelden waard: de sportiviteit van Arena. Wat een kanjers. Zelfs na een puberale belediging op leeftijdsniveau, kan ik niet kwaad zijn. Wat een Kanjers. Met grote K. Stuk voor stuk. Zelfs de supporters en de voorzitter. Complimenten dat we kregen. Daarvoor rijdt ge anderhalf uur op een zaterdagavond om 54 minuten achter de feiten aan te lopen.

We zouden jullie graag meenemen naar Liga 1. Echt waar. Emoties moogt ge niet verbergen, al krimpel uw kloten ervan. Niemand die het ziet, want er staan muurtjes tussen de douches.  

Wat een weekend. Tranen met tuiten als ik er terug aan denk. Het zal de leeftijd zijn. 

Krak. Boem.